“...podczas kryzysów powtarzam:
Strzeżcie się agentur. Idźcie swoją drogą,
służąc jedynie Polsce, miłując tylko Polskę
i nienawidząc tych co służą obcym”

Józef Piłsudski
W roku 1866 w Warszawie powstał ruch jednoczący  Polaków, którzy szukali dróg, które by doprowadziły do odzyskania  niepodległości Polski. Ruch ten wydawał tygodnik „Głos”, dzięki czemu zdołał dać początek nowoczesnej myśli politycznej. Jednocześnie w tym samym roku emigranci Polscy w Szwajcarii założyli tajną organizację „Ligę Polską”, która za cel swojej działalności postawiła odzyskanie niepodległości Polski. Organizacja ta    działała w trzech zaborach, na czele której stanęli Jan Ludwik Popławski, Zygmunt Balicki i Roman Dmowski, oplotła ona gęstymi nićmi całą Polskę. Ruch ten był jednak przesiąknięty masonerią, dlatego doszło do wewnętrznego zamachu stanu. W miejsce Ligi Polskiej powstała Liga Narodowa co odseparowało obce, wrogie wpływy. W roku 1895 kierownictwo tego ruchu zostało przeniesione do Galicji, gdzie zostało założone czasopismo „Przegląd Wszechpolski”. Lektura „Przeglądu Wszechpolskiego” jest i dzisiaj jeszcze dla myślącego Polaka pouczającym źródłem wiedzy politycznej, a zarazem wspaniałym krzepiącym obrazem narodzin nowej, w wielkim stylu polityki polskiej, po raz pierwszy od czasów Jana Sobieskiego, opartym o szeroki plan polityczny i na trzeźwej logice i konsekwencji działania.
    Ruch Wszechpolski aby wywalczyć niepodległą i suwerenną Polskę opracował plan w którym zadania szły w kilku kierunkach, np.

   1. Określić, gdzie leży istotny interes narodowy w takich sprawach, jak np. sprawa  przyszłych granic państwa polskiego, itp.
    2. Należy określić kierunek działań w sytuacji politycznej Europy w jakiej Polska się wtedy znalazła.   
    3. W jaki sposób działać aby Polska znalazła się w centrum polityki Europy.
    4. Określić poszczególne cele polityki Polskiej  zarówno na chwilę bieżąca jak i na dalszą metę.
5. Aby odzyskać niepodległość Polski do walki należy zaangażować cały naród.

Należy więc podnieść kulturę narodu, uświadomić i zmobilizować polski lud, wyzyskać utajone siły drzemiące w polskiej wsi,  mieszczaństwie, - najszerszych warstwach Narodu Polskiego.
    Dzięki wysiłkowi ruchu wszechpolskiego społeczeństwo polskie, stopniowo, ulegało gruntownej przemianie w duchu demokratycznym i stało się społeczeństwem narodowym. Wszystkie warstwy społeczne ożywione zostały jedną myślą i jednym uczuciem oraz w zasadniczych sprawach poddane zostało wspólnemu kierownictwu. Naród Polski, choć pozbawiony własnego państwa, stał się polityczną potęgą.
Dotychczas front walki był umieszczony na fałszywym  torze, przez szkodliwe powstania, skierowane przeciwko Rosji. 
Polityka obozu wszechpolskiego oparta została na założeniu, że głównym i najniebezpieczniejszym wrogiem Polski nie jest Rosja lecz Niemcy. Popławski i Dmowski rozumieli, że nie może być niepodległej Polski bez Poznania, Pomorza, bez dolnej Wisły i bez wybrzeża morskiego. Nie ma miejsca nad Wisłą na słabe państewko, wtłoczone między potężnych sąsiadów. Państwo polskie może być albo państwem silnym, albo wcale nie istnieć. Należy więc dążyć od razu do stworzenia państwa silnego i niezależnego, do Wielkiej Polski. Warunkiem  istnienia takiego państwa jest posiadanie, przez nie, zwartego i rozległego geograficznego obszaru, obejmującego w całości dorzecze Wisły oraz rzek sąsiednich  sięgające od gór aż po morze. 
    Koniunktura do odzyskania niepodległości  przez Polskę już się zbliżała. W Rosji nieunikniona jest rewolucja. Nieuchronne staje się rozpadnięcie Austrii. Niemcy dążą do wojny przeciwko którym  opowie się Anglia, Francja, Rosja. Jedyny fakt niepewny, to czy Niemcy odniosą klęskę czy zwycięstwo. W interesie narodu polskiego było przyczynić się do ich klęski.
    Dzięki polityce Obozu Wszechpolskiego naród polski zrozumiał, że główna walka, o znaczeniu dziejowym, to walka z Niemcami. Naród polski obrócił się frontem przeciw Niemcom.  

    Rosja począwszy od VI wieku  opanowała dzikie ziemie na wschód aż do oceanu Spokojnego. Zagrażało to bezpieczeństwu Japonii i Chinom. W lutym 1904 roku Japonia nieoczekiwanie wypowiedziała Rosji wojnę. W wojnie tej armia i flota rosyjska ponosiła klęskę po klęsce. W tej sytuacji Obóz Wszechpolski rozumiał, że klęski rosyjskie na wschodzie pozbawią Rosję części zdobyczy nad oceanem i jest zagrożeniem dla dalszych posiadłości nad Oceanem Spokojnym. Rosja więc nie będzie miała sił aby dalej współpracować z Niemcami, gdyż siły swoje musi zwrócić na wschód. Będzie                                                  więc musiała wprowadzić wewnętrzne reformy polityczne. Nie da się tego zrobić bez zreformowania metod rządzenia również na ziemiach polskich a więc dopuścić do rządzenia ludności polskiej. Klęski Rosji były okazją do pokojowego wywalczenia suwerenności Polski pod warunkiem rozważnego działania i w odpowiedniej chwili skierowania sił przeciwko Niemcom.
    Tymczasem partia socjalistyczna, nie mając poparcia w Narodzie, postanowiła wzniecić powstanie przeciwko Rosji, które nie miało żadnych szans na powodzenie, gdyż Rosja miała jeszcze dość sił aby zdławić i utopić je  we krwi. Powstanie to było potrzebne, i wygodne Niemcom a szkodliwe dla Polski.
    Młody działacz socjalistyczny, Józef Piłsudski, udał się w podróż do Japonii, by przedłożyć Japończykom projekt wywołania powstania w Polsce. Natychmiast udał się tam też Roman Dmowski – i zabiegi Piłsudskiego sparaliżował. Japonia odmówiła powstaniu poparcia.
    Powstanie do skutku nie doszło. Tymczasem – w Rosji wybucha rewolucja (1905r.) Nadarza się okazja do uzyskania autonomii dla ziem polskich znajdujących się pod panowaniem Rosji. Gdyby więc udało się uzyskać dla Kongresówki autonomię byłaby to okoliczność sprzyjająca przeprowadzenia przyszłej rozgrywki politycznej przeciwko Niemcom.     
    Obóz Wszechpolski napotyka na przeszkody ze strony partii ugodowców i polskich socjalistów. Socjaliści, nie mając poparcia w Narodzie, rozpoczęli działania terrorystyczne przeciwko Rosji bez żadnego planu i celu. Bojówki socjalistyczne napadały na pociągi, powodując ich wykolejenie, dokonywały rabunków kas pocztowych, fabryk itp. Zabijały niewinnych policjantów, kolejarzy, urzędników pocztowych, itp. Akcje te początkowo zwrócone przeciwko władzom rosyjskim, zostały skierowane przeciwko Polakom. Część bojówek zaczęła trudnić się, na własną ręke, zwykłym bandytyzmem. Pisarz Julian Unszlich w książce O pogromy ludu polskiego (1916) udowodnił za pomocą licznych przykładów, że żydowskie kierownictwo SDKPiL z całą premedytacją zorganizowało „rewolucyjne” pogromy polskich robotników w Warszawie i Łodzi, 1905 w roku. Tylko w Łodzi podczas „krwawej niedzieli” zginęło 500 robotników a około 1000 zostało rannych. Pisał: Twierdzę kategorycznie, że żydostwo nie zadawalające się zwyczajnym szkalowaniem sprawy polskiej, wprost organizowało w okresie rewolucji pogromy Polaków w Królestwie. Krew lała się strumieniami, nikt nie był pewien życia i mienia.
    Rewolucyjna zawierucha 1905 roku przyniosła narodowi polskiemu same szkody. Spowodowała zmarnowanie dobrej koniunktury politycznej, jaką była rewolucja w Rosji. Rozprzęgła w największej polskiej dzielnicy życie społeczne i jego podstawy moralne. Ponadto obróciła Polaków przeciwko Polakom, dzieląc naród polski na dwa zwalczające się obozy. Przyniosła natomiast pożytek Niemcom gdyż osłabiła siły polskie i ułatwiła ponowne zbliżenie się Rosji do Niemiec. Wygrali również i żydzi, którzy waśń między Polakami wyzyskali dla wzmocnienia swego stanowiska w kraju.
    Rewolucja całkowicie się załamała. Obóz Wszechpolski zdobył w Kongresówce całkowite poparcie. Gdy cesarz rosyjski nadał konstytucję, i gdy przeprowadzono w roku 1906 wybory do pierwszej „Dumy” rosyjskiej (sejm rosyjski) – wszechpolscy odnieśli w Kongresówce całkowite zwycięstwo, (poza jednym Rosjaninem, mający mandat zastrzeżony ustawowo) nie wszedł z Kongresówki ani jeden poseł zwalczający Obóz Wszechpolski. Zapoczątkowanie skromnych reform w Rosji – a przede wszystkim utworzenie „Dumy” – pozwoliło swobodniej się organizować Polakom natomiast przemówienia z trybuny „Dumy” odbierane były przez cały świat co z kolei pozwoliło prowadzić własną, w interesie Polski  politykę zagraniczną.
    Mimo wrogiej działalności socjalistów wypadki lat 1904 do 1906 przyczyniły się do odbudowania w sposób ogromny sprawy polskiej. Cdn.